De devaluatie van het applaus

Er wordt altijd geklapt na een concert. Ook al was het niet te pruimen wat er te horen was, er wordt geklapt.
Want dat hoort zo.

Regelmatig hoor je op Radio 4 en in concertzalen een herrie die niks anders kan zijn dan de registratie van de sloop van een flatgebouw ofzo. Blijkt het een concert 'Modern-klassieke Muziek' te zijn. Ik kan me niet voorstellen dat er iemand is die het mooi gevonden heeft, die er blij van werd, wiens systeem harmonisch gestroomlijnd werd door de welluidende klanken. Maar er wrdt geklapt.

Maar het is nog erger. Het publiek klapt niet alleen obligaat, het gaat ook nog staan! Tegenwoordig gaat men altijd staan. Vroeger was Een Staande Ovatie het summum van beloning voor de uitvoerenden. Dan werd er in de kranten zelfs melding van gemaakt.
Of zie ik het verkeerd en zijn de uitvoeringen tegenwoordig van een dusdanig hoog niveau dat ze een staande ovatie verdienen? Mwah.
Dus: stoppen met die flauwekul, gewoon blijven zitten.

Soms vinden de luisteraars het wl echt mooi. Maar juist dn zouden ze stil moeten zijn, stil blijven. Want wanneer je stil blijft, kan de muziek pas echt z'n helende werking gaan doen.
Nog niet zo lang geleden hield een dirigent enkele minuten pauze in een uitvoering van Ein Deutsches Requiem van Brahms, om koor en orkest even op adem te laten komen. En in die paar minuten gebeurde het... Daar diende zich de werking aan van de muziek. Toen kreeg je de kans om werkelijk te voelen wat muziek met je kan doen.
Maar stil zijn is eng. Want dan moet je naar binnen.
En dat is lang niet altijd leuk ;-)