De terreur van het applaus

Heb je ooit wel eens goed geluisterd naar applaus? Heb je wel eens écht goed geluisterd naar applaus? Een lelijker geluid dan applaus ken ik niet.
En applaus is hééél slecht voor je oren, als je er middenin staat.

Wie zich ooit goed gerealiseerd heeft wat muziek met je doet, zal het voortaan wel uit z'n hoofd laten om te applaudisseren na een muziekuitvoering. Behalve als hij/zij het niet mooi gevonden heeft. Dan is elk ander geluid misschien wel beter dan wat er op het podium te horen was. Want laten we eerlijk wezen, het is toch vreselijk om (bijvoorbeeld) zulke klavierleeuwen aan te moeten horen die draken van Liszt of Rachmaninov (of nog veel erger) gebruiken om hun ego op te poetsen? Het zal wel knap zijn wat ze doen, maar vraag je eens in alle eerlijkheid af wat je er écht van vindt en wat de muziek met je doet.

Het contrast tussen wat muziek met je kan doen en de verwoestende werking van het applaus is misschien wel het duidelijkst te horen en vooral te voelen bij een concert waar Dhrupad-muziek wordt uitgevoerd.
Het gaat hier te ver om de Dhrupad te behandelen, daar kunnen anderen veel meer over vertellen. Feit is dat het heel diep inwerkt op je systeem en daar allerlei helende 'toeren' uithaalt. Het is als een genezingsproces. Je oren staan open, je hele systeem staat open en is ontvankelijk.
Wanneer het publiek het dan na afloop in z'n hoofd haalt om te applaudisseren, wordt het hele, zorgvuldig opgebouwde kristal aan gruzelementen geslagen.

Als je muziek maakt ten dienste van de muziek (en niet voor het ego), waarom  moet er dan geklapt worden? Voor de musici? Nee, want ik neem aan dat ze ego-loos hebben zitten musiceren (ai, ai, ai, boude veronderstelling!). Voor het publiek zelf? Moet men de spanning afreageren of de musici het er weer foutloos vanaf gebracht hebben? Of heeft de 'muziek' je zo opgefokt dat je je stress moet ontladen in applaus? Goedzo. Tijd om je eindelijk eens af te vragen wat je aan het doen bent.