Hoestmiauw.

Mijn kat heeft er al jaren last van maar het gaat nog aardig goed met haar.
Het is wel een ziekte die snel om zich heen grijpt. Je hoort het steeds vaker.
A komt B tegen. Zegt A: “Gaat het goed met je?” Zegt B: “Ja goed. Hoestmiauw.”
Afschuwelijk! De onwetendheid! Eerst zeggen dat het goed met je gaat en meteen daarbovenop je aandoening melden. Je moet er toch niet aan denken!? En wat gebeurt er vervolgens? A vindt het nog ’n prestatie ook en steekt dat niet onder stoelen of banken door B te prijzen: “Ja, goed!” Alsof A B de kist in wenst.
Maar ik vermoed dat ze zich beiden toch wat opgelaten voelen, want meestal stopt het gesprek hierna en gaan ze ieder hunsweegs.
Het is nog erger. Ik maakte mee dat ’n A en ’n B elkaar later nog eens tegenkwamen. Roept A: “Hé, Hoestmiauw!”. Dat je toch geïdentificeerd wordt met je ziekte, dat slaat toch wel alles. Het schokkende antwoord van B zal ik hier maar achterwege laten.
Ik ben mijn kat toch met andere ogen gaan bekijken. Laat staan dat ik informeer naar wat voor ziekte ze heeft: “Hoestmiauw?”