Muziek en het NU

Raar toch eigenlijk, met muziek. En ook met film. En eigenlijk met alles.
Maar laten we even bij de muziek blijven. Een muziekstuk hoor je altijd van het begin tot het eind, ook al speel je het achterstevoren of een fragment. Maar het enige wat je hoort is de klank die in het NU is. Want de klank van zojuist die is er niet meer, behalve in je geheugen. En de klank van straks die moet nog komen. Dus wat is muziek striktgenomen in de zin van waarnemen? Een eindeloze, aaneengesloten reeks van momenten van klankkleuren? En waar is die muziek dan? Waar is dan datgene dat nog moet komen en waar is datgene dat geweest is?
Waar is de 5e symphonie van Van Beethoven als het stil is? Waar is de 5e symphonie van Van Beethoven als die "gespeeld wordt"?

Op de computer kun je een digitale versie tonen van B5 (alles wordt afgekort, dus ook Van Beethovens 5e Symfonie). Het is een golfvorm als representatie van het volume. In 'n beetje editor kun je dat plaatje manipuleren. Als je het uittrekt, wordt het werkje langzamer gespeeld en duurt het langer. Als je het indrukt, wordt het sneller gespeeld en duurt het korter. Als je het maar ver genoeg indrukt, comprimeert, kun je de hele B5 beluisteren in 1 seconde. Of in een fractie van een seconde. Want wat heb je nu gedaan? Je hebt het element Tijd eruit gehaald...
En hoe kort moet dat fragment worden (en nog steeds de hele B5 bevatten) om zo kort te worden als de momenten van het NU waaruit de hele B5 zelf ook bestaat?

Het klinken van een toon kost tijd (Hoe kort kan een toon eigenlijk zijn om nog als zodanig herkend te worden? Of hangt dat samen met de frequentie?).
In het Nu is geen tijd, want tijd bestaat niet. En wanneer er in het Nu geen tijd is, hoor je dan nog wel 'n toon?